Cultuurpodium Online

CultuurpodiumOnline is een online magazine over podiumkunsten binnen en buiten de muren van theaters en concertzalen. We schrijven over alles wat er op de podia te doen is op het gebied van theater, muziek, dans, musical, jazz, opera, festivals, klassieke muziek en nog veel meer.
In de rubriek Even voorstellen maakt u kennis met een aantal van onze medewerkers.

In ons tag overzicht
is te zien welke onderwerpen u op onze site kunt vinden.

Accreditatie namens CultuurpodiumOnline wordt alleen aangevraagd door de coördinatoren wiens naam vermeld wordt in het colofon. Krijgt u accreditatieaanvragen binnen van anderen namens CultuurpodiumOnline, checkt u dan aub even via het algemene mailadres of dat wel klopt.

Specials

Festival aan de Werf
Holland Festival
Artikelen over Oerol Impressies van Oerol
Geluiden van Oerol
Onze speciale Oerolpagina
De Parade
Lowlands

Onderwerpen

Actie
Algemeen
Cabaret
CD en DVD
Circus en show
Dans
Festival
Jazz
Jeugd
Klassieke muziek
Locatietheater
Multimedia
Musical
Muziek
Nieuws
Opera en operette
Pop en rock
Straattheater
Toneel
Verwacht
Wereldmuziek

Cultuur op TV

Opium
Vrije Geluiden

Alle bloggers

Blog Aart Schutte
Blog Cornee Hordijk
Blog David Geysen
Blog Dorien Haan
Blog Hanneke en Jonas
Blog Joel de Tombe
Blog Karin Lambrechtsen
Blog Marijcke Voorsluijs
Blog Marina Kaptijn
Blog Marle en Clara
Blog Michael Varenkamp
Blog Moniek Poerstamper
Blog Noortje Herlaar
Blog Rembrandt Frerichs
Blog Suzan Seegers
Blog Tamara Schoppert
Blog Thomas Cammaert
Blog Tom Beek
Blog Ton van der Meer
Blog Willliam Spaaij
Blog Yonga Sun

Archieven

Sep 2019 Aug 2019 Jul 2019 Jun 2019 Jan 2019 Nov 2018 Sep 2018 Aug 2018 Jul 2018 Jun 2018 Apr 2018 Dec 2017 Nov 2017 Sep 2017 Aug 2017 Jul 2017 Jun 2017 Apr 2017 Aug 2016 Jul 2016 Jun 2016 Apr 2016 Mrt 2016 Feb 2016 Dec 2015 Nov 2015 Okt 2015 Sep 2015 Aug 2015 Jul 2015 Jun 2015 Mei 2015 Apr 2015 Mrt 2015 Feb 2015 Jan 2015 Dec 2014 Nov 2014 Okt 2014 Sep 2014 Aug 2014 Jul 2014 Jun 2014 Mei 2014 Apr 2014 Mrt 2014 Feb 2014 Jan 2014 Dec 2013 Nov 2013 Okt 2013 Sep 2013 Aug 2013 Jul 2013 Jun 2013 Mei 2013 Apr 2013 Mrt 2013 Feb 2013 Jan 2013 Dec 2012 Nov 2012 Okt 2012 Sep 2012 Aug 2012 Jul 2012 Jun 2012 Mei 2012 Apr 2012 Mrt 2012 Feb 2012 Jan 2012 Dec 2011 Nov 2011 Okt 2011 Sep 2011 Aug 2011 Jul 2011 Jun 2011 Mei 2011 Apr 2011 Mrt 2011 Feb 2011 Jan 2011 Dec 2010 Nov 2010 Okt 2010 Sep 2010 Aug 2010 Jul 2010 Jun 2010 Mei 2010 Apr 2010 Mrt 2010 Feb 2010 Jan 2010 Dec 2009 Nov 2009 Okt 2009 Sep 2009 Aug 2009 Jul 2009 Jun 2009 Mei 2009 Apr 2009 Mrt 2009 Feb 2009 Jan 2009 Dec 2008 Nov 2008 Okt 2008 Sep 2008 Aug 2008 Jul 2008 Jun 2008 Mei 2008 Apr 2008 Mrt 2008 Feb 2008 Jan 2008 Dec 2007 Nov 2007 Okt 2007 Sep 2007 Aug 2007 Jul 2007 Jun 2007 Mei 2007 Apr 2007 Mrt 2007 Feb 2007 Jan 2007 Dec 2006 Nov 2006 Okt 2006 Sep 2006 Aug 2006 Jul 2006 Jun 2006 Mei 2006 Apr 2006 Mrt 2006 Feb 2006 Jan 2006 Dec 2005 Nov 2005 Okt 2005 Sep 2005 Aug 2005 Jul 2005 Jun 2005


Prikbord

Hier op het prikbord kan een flyer van uw voorstelling komen te staan.

Op ons prikbord in de rechterkolom van de voorpagina hebben we plaats voor de flyers van een beperkt aantal voorstellingen en concerten. Wilt u ook een flyer op ons prikbord plaatsen? Stuur uw beeldmateriaal en eventueel ander persmateriaal naar ons algemene mailadres en als (of zodra) er plaats is zullen we uw flyer op het prikbord zetten.




Onderwerp: MUZIEK, POP-ROCK

02 03 06 - 09:13

Liset Alea & Artefact in 013


Door Floris de Moel met foto's van Ellen van Geel

Artefact
Ruim twee jaar geleden, 11 december 2003, werden we blij verrast door het optreden van Artefact, toen in het voorprogramma van Lamb. Na dit optreden hebben we met veel moeite de EP “One of a Kind” kunnen bemachtigen bij de lokale CD-boer. Nu twee jaar later, en een vol album verder “Addicted To Your Goodies” kregen we opnieuw de gelegenheid om deze Nederlandse electronic funk/dance formatie live mee te maken, nu in het voorprogramma van Liset Alea.
Het optreden begon wat ingetogen, bijna schuchter. Zacht kondigde zangeres Shamangi de band aan en werd het eerste nummer, Maximorphine, ingezet, een heerlijk breakbeat, triphop nummer. De zaal was nog niet half vol en het publiek stond achter in de zaal en had zich wat rond de bar verzameld. Hierdoor ontstond een grote lege ruimte tussen het podium en het publiek. Desondanks wist Artefact met hun aanstekelijke, melodieuze maar vooral dansbare muziek het publiek te bereiken. Het tweede nummer, The Inevitable, een nieuw nummer voor de komende cd die als het goed is dit jaar nog uitkomt, bracht de mensen al wat dichter tot het podium en in beweging.
De muziek laat zich niet echt in hokjes plaatsen. Vette basloopjes, zowel elektrischebas als contrabas van Thijs Willemsen, aangevuld met elektronische drum en sounds van producer en percussionist Maxim Schram. Een geweldige drummer Pierre Hansen, en een belangrijke plaats voor de trompet van Ryan Carniaux. Het geheel gecomplimenteerd met zangeres Shamangi met haar heerlijke, ontspannen stem en uitstraling. Het geheel is een spannende mix van soul, funk, jazz, en dance. Erg vrolijk en dansbaar.
De set van vanavond bestond uit een achttal nummers, waaronder vier nieuwe tracks van de komende cd, met als perfecte afsluiter de titeltrack van het laatste album, Addicted to your Goodies. Een geslaagd optreden, ik ben benieuwd naar het nieuwe album.



Liset Alea
Na een lange pauze, ongeveer 75 minuten, gingen de gordijnen weer open en betrad Liset Alea met haar band het podium. Ze opende met de hitsingel “No Sleep”, in het begin nog niet helemaal overtuigend, maar naarmate het nummer vorderde begon het te lopen en kwam de band in de goede mood. Het tweede nummer van de avond, “King”, heeft zeker ook grote hitpotentie. Een aanstekelijk deuntje, lekker ritme waarin duidelijk haar Zuid-Amerikaanse achtergrond te horen is. Tijdens dit nummer haalt ze haar vinger open aan de snaren van haar instrument (een kruising tussen gitaar en piano). Ondanks het bloeden van haar vinger en het geklungel met pleisters blijft ze professioneel en gaat het optreden gewoon door, het lijkt haar weinig te storen.
Liset Alea, geboren in Havana, Cuba verhuisde op haar vijfde naar Costa Rica, om kort hierop weer te verhuizen naar Florida, waar ze het grootste deel van haar jeugd woonde. Van kinds af aan wilde Liset zingen en wilde ze zangles. Dit kreeg ze, van niemand minder dan America Crespo een opera legende uit Cuba. De zang en muziek opleiding kreeg vervolg op de “New World School Of The Arts” in Miami en later op de “New School University Jazz Conservatory” in New York. Vanaf haar 19e woonde ze in New York en hier kwam ze in contact met de band Etro Anime. Met hen nam ze een album op en ging mee op tournee door Europa, in het voorprogramma van Kosheen en Llorka. Europa beviel haar zo goed dat ze in Amsterdam bleef en alleen nog naar New York is geweest om haar gitaar en kat op te halen. Na twee jaar Amsterdam heeft ze nog in Parijs gewoond maar uiteindelijk heeft ze haar stek gevonden in Londen. Het debuut album “No sleep” heeft een sterke pop sound, voornamelijk te danken aan producer Yoad Nevo, bekend van o.a. Sugababes en Bryan Adams. Maar gelukkig blijven ondanks dit hoge pop de Zuid-Amerikaanse klanken duidelijk hoorbaar. Het is jammer dat Lisa nog maar één album afgeleverd heeft en dus nog maar weinig keuze heeft in de nummers. De set beslaat daarom op één nummer na het hele album, maar laat Lisa wel van al haar kanten zien. Rustige gevoelige ballads, stevige pop/rock songs, maar ook salsa en jazzy nummers passeren de revue. Na het veel te korte optreden en een tamme reactie vanuit het publiek komt ze terug voor één toegift, het nummer “No Sleep” maar dan akoestisch. Voor mij een sfeervolle muzikale afsluiter van dit dubbelconcert.

Artefact - website
Liset Alea - website


Onderwerp: POP-ROCK, MUZIEK

26 02 06 - 06:10

Talent: ROOS[BEEF] in Vrije Geluiden

Roos Rebergen treed op met eigen werk en haar eigen band: Roos (beef) waarin ook drummer Tim van Oosten Vrije Geluiden ontdekten haar tijdens BOEM PAUKENSLAG, de persconferentie van de boekenweek die in maart van start gaat. Ze zong You've got to hide your love away van de Beatles in een aangepaste Nederlandse versie van Bindervoet & Henkes. Ze was niet helemaal onbekend bleek..., ze had de Grote Prijs van Nederland gewonnen en nog meer prijzen. Ze werd o.a. eerste op het Singer-songwriterfestival in Nijmegen! Zondagochtend 11:00 uur Nederland 3 ROOSBEEF website




Onderwerp: POP-ROCK, PODIUM FOTO, MUZIEK, DANS

23 02 06 - 13:47

Hind in concert met nieuwe foto's

Door Mieke Kreunen

Afgelopen zondag waren we in het Zuidpleintheater in Rotterdam bij de theatershow van Hind Laroussi die in oktober vorig jaar haar tweede album 'Halfway Home' uitbracht. Hans en ik hadden nog geen tijd gehad om ons te verdiepen in deze CD (al kenden we haar eersteling natuurlijk wel) dus we konden ons echt laten verrassen. We hadden om zeven uur afgesproken met Hinds tourmanager omdat er nog een andere reden was voor ons bezoek: Hind was de foto's van de première kwijt (camera van de fotograaf was gestolen) en wij hadden aangeboden dat een klein beetje goed te maken voor haar. De soundcheck was nog in volle gang maar er was gelukkig nog wel even tijd om met Hind en haar manager afspraken te maken over de foto's.

Het Zuidpleintheater was goed gevuld met voornamelijk jong publiek dat gewapend met mobieltjes en digitale camera's in de aanslag zat te wachten op wat komen ging. Het doek was half open en op het podium er achter waren in het blauwe licht dansende vrouwenfiguren te ontwaren, tot het doek helemaal open ging en Hind met al haar dansers de show openden. Een geweldige keuze om het programma te verlevendigen met flitsende dansnummers waaraan Hind zelf ook een verdienstelijk steentje bijdraagt. Ik vond zelf de dans met de voiles heel mooi maar ook de spiegelende choreografieën waren prachtig evenals het 'getolkte' dansnummer dat ontstaan is toen Hind een keer optrad voor dove mensen.

In het programma komen vooral de nummers van de nieuwe CD voorbij waarvan Hind er een aantal zelf schreef. Haar zelfgeschreven nummers (waarvan drie samen met Tjeerd van Zanen) gaan vooral over onrecht in de wereld zoals het nummer 'Ya Wili', over haar bezoek aan India, en 'Ashamed', dat ze schreef ze samen met Tjeerd Oosterhuis, over uitgeprocedeerde asielzoekers. Een hele goede zaak trouwens dat jonge mensen die in de spotlights staan, zoals Hind, niet alleen de muziek maar ook hun naam verbinden aan goede doelen die zich richten op onrecht en armoede in de wereld. Hind is sinds haar deelname aan Idols indertijd zeer actief geweest op dat gebied en dat siert haar zeer.

Haar nieuwe album 'Halfway Home' heeft een multiculturele uitstraling en sound, net als Hind zelf trouwens die zich met een Marokkaanse vader en een Nederlandse moeder in beide culturen uitstekend thuis voelt. In veel van de nummers is dan ook een duidelijke Arabische invloed te horen en ook in de choreografieën van Hinds zus, Mouna Laroussi, komt dat thema veelvuldig terug. Tussen de nummers door vertelt Hind op een professionele en ontspannen manier over de nummers die ze zingt. Zo vertelt ze over 'Habbaytek Besaif' dat ze dat vroeger altijd draaiden in de auto als ze naar Marokko gingen. Dit klassieke Arabische nummer van de bekende zangeres Fairuz werd met een eigentijds arrangement in een modern jasje gestoken. Ronduit schitterend vonden wij allebei de twee fadonummers die Hind zong, beide van Dulce Pontes: 'Fado me' en 'Garca Perdida'. Dat ligt niet alleen aan haar stem, die zich uitstekend leent voor fado, maar ze kan het ook doorvoelen waardoor het overtuigt en raakt. Ook de wat meer jazzy nummers zoals 'Sweet Woman-Child' en ballads zoals 'Say a word' passen Hind als een handschoen.

Het is overduidelijk dat het merendeels jonge publiek vooral komt voor de swingende 'Arabpop', zoals ze dat zelf noemt refererend aan het muziekgenre dat in de Arabische wereld snel aan populariteit wint. Zo is er bij voorbeeld het vrolijke 'Summer all over again' of 'In the distance'. In het laatste deel van het programma gaat de hele zaal dan ook uit de stoel en swingt van harte mee, al dan niet met een filmend mobieltje in de boven het hoofd geheven handen. Hind is een hit bij al die jonge mensen en krijgt ook door het hele programma heen reacties uit de zaal waarvan een groot deel in de Arabische taal.

Het is knap hoe deze jonge talentvolle zangeres een avondvullende show van muziek en dans neer weet te zetten die van voor naar achter de aandacht weet vast te houden. Met haar 21 jaar doet ze dat als een echte pro! Ze is van vele markten thuis en dat laat ze horen ook. Bovendien weet ze zich te omringen met een uitstekende band en dito dansers. Ze blijft in haar show heel dicht bij zichzelf en komt daarbij heel naturel over. Ik ben heel benieuwd hoe haar eigen sound zich verder zal gaan ontwikkelen in de loop van de komende jaren. Van mij mag ze best wat meer de kant op die we horen in haar vertolking van de fado. Hind - website RTL/Rabobank commercial Line up Hind Laroussi - zang Haye Jelllema - drums Arndt Beckmann - percussie Pablo Penton - basgitaar Pablo Minolli - gitaar Erik Smans - piano; keyboards Nana Appiah - dans Scarlet van Rijn - dans Fahd Larhzaoui - dans Mouna Laroussi - dans en choreografie CD kopen?

Hind" >
Halfway Home -Gesigneerd-
Hind




Onderwerp: MUZIEK, POP-ROCK

14 02 06 - 11:45

Emergenza Festival 5 - The Batcave 013


Door Floris de Moel met foto's van Ellen van Geel (klik op foto's voor vergroting)
vlnr op deze strip: Twee maal Avian en Jynx.


Op vrijdag 10 februari bezochten we de laatste voorronde van deze maand van het Emergenza festival in The Batcave van het Tilburgse 013. Emergenza is de grootste internationale concertorganisator voor ongetekende bands. Zij organiseren één festival voor Noord-Amerika en Europa waar beginnende bands zich voor kunnen inschrijven. Vandaag zijn er zeven bands die vier plaatsen te verdelen hebben voor de volgende ronde, de halve finale, in de kleine zaal van 013 van 5 tot en met 9 april dit jaar.

Eenheid
De eerste band van vanavond was Eenheid uit Den Bosch. Deze hiphop formatie, geformeerd rondom rapper “Chaos”, wist direct een goede sfeer te zetten en kreeg al snel het (meegebrachte) publiek mee. Frontman “Chaos” had, ondanks zijn jeugdige uitstraling, een goede podiumpresentatie, goed lopende teksten die lekker vlot gebracht werden. Zijn collega-rapper en de andere bandleden hadden duidelijk minder podium ervaring en kwamen wat onzeker over. Niettemin, een afwisselend optreden met lekkere nummers die erg dansbaar waren. Leuk om te zien en te horen was dat er naast de gangbare ingrediënten zoals gitaar, toetsen, een zangeres en de DJ, ook gebruik werd gemaakt van sax, viool en jambe.

Gravy
Na de hiphop was het makkelijk schakelen naar de gelikte, vette, funky sound van Gravy. Deze vier heren uit Oosterhout en Dongen hadden duidelijk meer podium ervaring. De zelfgeschreven nummers zitten goed in elkaar en werden vol overtuiging en enthousiasme gebracht. De opvallende verschijning van zanger Sonny, met zijn afro kapsel, maakt het aangenaam om naar te kijken en zijn stem doet denken aan een mix van Stevie Wonder en Jamiroquai. De nummers worden afwisselend gezongen en gerapt, wat Sonny beide erg goed onder de knie heeft. Vette basloopjes, een funky gitaar en uitstekend drumwerk maken het plaatje compleet. De verrassing van de avond voor mij.

Avian
Avian uit Veldhoven heeft duidelijk opstartproblemen in The Batcave deze avond. De eerste nummers van deze Grungerock-formatie lopen rommelig en slecht getimed. Naarmate de avond vordert loopt het beter en komen de eigen nummers steeds beter uit de verf. Goede rifs, lekkere opbouw in de nummers, stevige melodieuze rock/metal met een melancholisch randje. Het optreden van deze, voormalige punkband (Nuclear Waste), is energiek en geeft duidelijk meer podiumervaring aan.

Jynx
De Roosendaalse formatie Jynx wist met zijn drieën direct vanaf de start een muur van geluid neer te zetten. De melodieuze punkrock is strak, hard en staat als een huis. Bassist en zanger Bas heeft een aangename stem, de nummers lopen lekker, goede breaks en rifs; het geheel werkt aanstekelijk. Een spetterend optreden; je krijgt goede zin als je naar hen kijkt en luistert en het is onmogelijk om stil te blijven staan. Nederland gaat meer horen van dit trio. Echter bij de telling zie ik opvallend weinig handen in de lucht, in gesprek met Bas (zanger/bassist) hoor ik later dat er maar drie mensen meegekomen zijn uit Roosendaal, hetgeen de magere score kan verklaren.


vlnr twee maal Sideshift Harry en Uplifted

Sideshift Harry
Na de Punkrock van Jynx was het tijd voor de zomerse Ska, Reggae en Rock klanken van het eigenzinnige vijftal Sideshift Harry. Een opvallende verschijning in the Batcave vanavond, een boomlange bassist, een prettig gestoorde trompettist, gitarist, toetsenist, een vrolijke saxofoniste, een goede frontman, gitarist, zanger en een beest achter het drumstel. De droge humor tussen en tijdens de nummers zijn verre van storend en dat het drumstel tot drie keer toe uit elkaar valt en wegschuift deelt mee in de speelvreugde van dit vijftal. Het geheel is energiek, vrolijk, dansbaar, één groot feestje. Een leuke mix van Ska/Reggae en punkrock, een geheel eigen geluid en stijl. De bandleden hebben zichtbaar lol en weten dit uit en over te stralen naar het publiek.

Thirteen
Deze Eindhovense Hardrock formatie Thirteen wil in navolging van 'The Darkness' een jaren 70’ Glamrock-uitstraling neerzetten. Hun aankleding en optreden heeft alleen meer weg van The Village People en wordt het al snel een parodie van zichzelf. Ook muzikaal wordt het al snel een parodie met titels als 'Sex, Drugs en Rock&Roll', 'I’m in love with Satan' en 'Hard rock Heroes from Hell'. Muzikaal is het goede stevige maar standaard hardrock, niet altijd even strak en technisch goed uitgevoerd. Een magere prestatie van deze vijfmansformatie uit Eindhoven.

Uplifted
Het laatste optreden was voor Uplifted, een vijfmansformatie uit Helmond. Met een heel eigen Metalgeluid sloten zij deze avond af. Duidelijk zijn de verschillende muzikale invloeden te horen, van Punkrock, Hardcore naar Metal en Rock. Het geheel is een frisse mix en heeft een aangenaam eigen geluid, goede opbouw in de nummers en is erg afwisselend. Jammer genoeg heeft ook Uplifted last van opstartproblemen, pas na een aantal nummers loopt het lekker en komt de muziek goed uit de verf. Een paar puntjes van kritiek zijn het gitaarspel dat mij niet overtuigde en de zang was vrij monotoon en daardoor snel saai. Desondanks: een energiek optreden, een lekkere afsluiter van deze Emergenza-avond in The Batcave.

Dan de uitslag. De bands die niet door zijn zijn op plaats zeven - helaas - Jynx (ik had hen zeker een plaats in de halve finale gegund), op de zesde plaats Uplifted en op vijf Avian. Dat betekent dat de andere bands door zijn naar de halve finale. Op vier de vrolijke klanken van Sideshift Harry, op drie de jonge hiphoppers uit Den Bosch: Eenheid. De tweede plaats is voor het funky viertal Gravy en een verrassende eerste plaats vanavond voor Thirteen. Meer foto's van Ellen van Geel kun je hier vinden.
Volgende maand zijn er nog vier avonden gepland in The Batcave, voor de laatste voorrondes van dit festival.


Onderwerp: MUZIEK, POP-ROCK

11 02 06 - 21:00

Emergenza Festival 4 - The Batcave 013

  
Door Floris de Moel met foto's van Ellen van Geel (klik op foto's voor vergroting)
vlnr op deze strip: Unpredictable, Rapaille en Beathovens.


Emergenza is de grootste internationale concertorganisator voor ongetekende bands. Donderdag 9 februari is de eerste van twee voorrondes in the Batcave van het Tilburgse 013 voor deze maand. Er hebben zich weer acht bands opgegeven voor vanavond, waarvan er weer vier, door middel van stemmen, doorgaan naar de volgende ronde.

The Unpredictable
De vier jonge honden uit Uden van The Unpredictable mochten het spits afbijten. Ondanks de korte speeltijd van een half uur (inclusief opbouwen en afbreken) kozen zij toch voor een introbandje. Dit met het welbekende “the A-team” thema. Waarna deze jonge band direct vol gas gaf en hun melodieuze punk de zaal in blies. Het gebrek aan techniek werd ruimschoots goedgemaakt door hun inzet en geweldige podiumpresentatie. De vier heren namen bezit van het podium alsof ze er al jaren thuis horen. De eigen nummers zijn afwisselend, liggen aangenaam in het gehoor en hebben een hoog meezing gehalte. De meegebrachte fans (letterlijk een bus vol) zorgde voor een aangename sfeer en stonden vanaf de eerste seconde al te springen en te “pogoën”. Het tweede voordeel was dat ze zo direct al een bus vol stemmen haalden voor de volgende ronde.

Rapaille
De tweede band van deze avond, Rapaille uit Oss, wist de sfeer moeiteloos voort te zetten met hun Punkrock. In tegenstelling tot The Unpredictable hadden deze vier heren wel een tweede gitaar, wat direct duidelijk te merken was. Een muur van geluid, ook nu weer prettige, melodieuze eigen nummers. De uitvoering was strak en goed getimed, de breaks lopen goed en de muziek verveelt geen moment. Ook nu weer ging het publiek, vooral voor bij het podium, lekker los. Helaas is de presentatie van deze band, ondanks de goede frontman, statisch en doet dit afbreuk aan de muzikale en technische kwaliteiten van de jonge bandleden.

The Beathovens
Na al het Punkgeweld, klassieke rechttoe rechtaan Rock&Roll bij de Beathovens. De klanken van de mannen uit Oosterhout doet denken aan “de Shadows” meets “Status Quo”. De paar eigen nummers die gebracht werden waren rommelig en liepen niet echt lekker. Maar ook de covers waren slecht getimed, rommelig en zelfs hier en daar vals.

Awaiting Season
De klanken van the Beathovens waren al snel vergeten met de Emo-core van Awaiting Seasons. Deze viermansformatie uit Tilburg brachten stevige, strakke eigen nummers. Afwisselend, goed qua opbouw en melodie, ook nu weer een muur van geluid. De zanger was de eerste nummers niet helemaal bij stem, maar dit werd later helemaal goed gemaakt. Het optreden is energiek, de bandleden springen en bewegen over het podium wat aanstekelijk werkt. Al snel weten ze het publiek mee te krijgen en springt en danst dit mee. Technisch zit het geheel goed in elkaar waarbij mij persoonlijk het drumwerk in positieve zin opviel. Voor mij één van de favorieten van vanavond.

  
vlnr op deze strip Sunrise, Static Noise, Awaiting Seasons

Sunrise
Ook Sunrise uit Veldhoven weet al snel het publiek te boeien met hun Alt-rock. Direct valt hun zanger/frontman David op, duidelijk te zien dat hij naast zang ook acteer ervaring heeft. Hij weet het publiek te boeien en te interesseren voor hun muziek, erg bewegelijk en een beetje arrogant, maar weet duidelijk zijn teksten over te brengen. Ook bassist Willum heeft een energieke podium presentatie. De nummers zijn stevig, melodieus, goed doordacht en worden technisch goed gebracht. Zeker een kanshebber voor de volgende ronde wat mij betreft.

Static Noise
Deze Tilburgse band Static Noise was mijn tweede favoriet van vanavond. Zij brengen Metal met een heel eigen geluid, moeilijk te omschrijven maar progressieve en alternatieve Metal dekt de lading wel. De nummers zijn dan weer hard, snel en erg melodieus, dan weer traag en zwaar. Een goede afwisseling in de nummers op zich maar ook in de set. Jammer genoeg lopen de eerste twee nummers niet helemaal lekker, maar ook nu weer wordt dit later ruimschoots goed gemaakt. De frontman/zanger heeft een goede uitstraling en het totaal is een energiek, bruisend optreden wat een onuitwisbare indruk achterlaat.

Superzult
Het één-na-laatste optreden van vanavond is voor het Valkenswaardse trio Superzult. Ze spelen stevige Bluesrock, maar helaas niet overtuigend. De bassist verveelt zich op het podium en straalt dit ook helemaal uit. Ook de gitarist houdt zich zichtbaar in en komt eigenlijk pas in het laatste nummer, tijdens een geweldige solo, helemaal uit de verf. Het blijft vrij standaard rockmuziek, waar de drie heren weinig meerwaarde aan toe te voegen hebben.

Eadwulf
Deze Helmondse vijfmansformatie Eadwulf speelt keiharde Death-metal, zonder concessies. Een muur van gitaargeweld wordt over het publiek uitgestort. Technisch redelijk tot goed,
de breaks zijn strak en lekkere vette rifs. Hellaas hebben de nummers weinig afwisseling en is de zang/grunt erg zwaar, monotoon, maar vooral ook onverstaanbaar. Het geheel doet erg statisch aan op het podium. Goede death-metal, maar zeker niet bijzonder.

Na het tellen van de stemmen van Eadwulf was het tijd voor de uitslag van vanavond. Plaats acht is voor het laatste optreden, Eadwulf, op zeven gevolgd door The Beathovens en op zes is geëindigd, Rapaille uit Oss. Ex aquo op vijf, dus door naar de volgende ronde, Awaiting Seasons en Sunrise. Op drie Static Noise, op twee, de jonge honden, The Unpredictable en een verassende eerste plaats voor Superzult. Deze laatste vijf bands gaan door naar de halve finales van 5 tot en met 9 april in de kleine zaal van 013.
Meer foto's van Ellen van Geel kun je hier vinden.
Wordt vervolgd...........


Onderwerp: MUZIEK, POP-ROCK

08 02 06 - 23:43

Girls Wanna Have Fun in wervelende theatershow

  
Door Paolo met foto’s van Mieke Kreunen (klik foto's voor vergroting)

Dinsdagavond 7 februari vond in het Theater Castellum in Alphen aan den Rijn de eerste try-out voorstelling plaats van de inmiddels tot een gedegen podiumact uitgegroeide Girls Wanna Have Fun. Girls Wanna Have Fun is een ‘meidengroep’ die in 1990, aanvankelijk als éénmalige gelegenheidsformatie, door de zangeres Lies Schilp (artistiek leidster) werd opgericht. In de vooraankondigingen veelbelovende aanbevelingen: 'enerverend muziekspektakel', 'energieke aanstekelijke show met steeds wisselend repertoire van Dietrich tot Queen, van Elvis tot Radiohead', een 'spetterend en kleurrijk meidenfeest, het dak eraf van begin tot eind'. De eerste echte theatershow ging in 2003 van start met als hoogtepunt een optreden in Carré en de ‘Girls’ vierden vorig jaar hun 15-jarig jubileum met een optreden in de Melkweg te Amsterdam. Ook waren ze regelmatig te zien op diverse bekende festivals zoals Oerol, Dauwpop en in het Vondelpark Openlucht Theater. Lees binnenkort meer over de historie van de Girls in een achtergrondartikel dat over enkele dagen in dit magazine zal verschijnen.

Het nieuwe theaterprogramma staat in het teken van Jerney Kaagman, voor de meeste Girls een stijlicoon, een idool uit het muzikale verleden, een voorbeeld van een in meerdere opzichten zeer geslaagde carrièrevrouw in de muziekwereld. Deze rode draad wordt aan het publiek aangeboden in de vorm van een drietal videofragmenten, waarin Jerney Kaagman zelf aan het woord is en de meiden toespreekt. Het repertoire bestaat vervolgens uit zeer uiteenlopende voor de ervaren popliefhebber 'old time favourites'. Elke Girl heeft in principe in het programma een eigen artistieke inbreng, maar Monique Klemann (Loïs Lane) heeft voor deze tour de eindverantwoordelijkheid voor de uiteindelijke muzikale vormgeving op zich genomen. Het resultaat is een inderdaad zeer levendige, swingende, gevarieerde en artistiek verantwoorde performance. De meiden hebben er duidelijk zelf ook veel plezier in, zij maken er een waarlijk feest van, waar je als toeschouwer het gevoel bij krijgt er ook helemaal aan deel te mogen nemen.

  

De travestie-act Vera Springveer als vaste Girl kreeg een prominente rol bij haar vertolking van de nummers ‘Spread Your Wings’ (Queen) en ‘Pink’. Frederique Spigt als Elvis met ‘I Just Can’t Help Believing’) en de cabareteske performance door Neel van ‘It’s Oh So Quiet’, waren verrassend. Mieke (Giga) Stemerdink sloot de eerste set als een echte theaterdiva af met een eigenzinnige en imposante vertolking van ‘This Town Ain’t Big Enough For The Both Of Us’ en was daarbij gehuld in een bijpassend theatraal gewaad. De uitvoering van ‘Gimme Shelter’ van de Stones door de gehele groep was zeer overtuigend en ook muzikaal gezien één van de toppers van de avond. Absolute vocale uitblinker - wat een prachtige stem! - was voor mij Janice Williams, die sinds 1999 aan de groep werd toegevoegd. Haar vertolking van het finalenummer ‘Freedom van George Michael stond, net als zijzelf overigens, als een huis en bracht de gehele zaal op de been en aan het swingen. Maar natuurlijk was het toen nog niet afgelopen. Bij een ode aan Jerney Kaagman mocht een medley van de oude Earth & Fire nummers natuurlijk niet ontbreken, zodat deze in de vorm van de eigenlijk obligate toegift als slotspektakel werd opgediend.

Eigenlijk waren alle meiden gewoon goed. En met name het plezier, dat ze zelf duidelijk hebben gehad tijdens de voorstelling, werd daarbij en natuurlijk ook daardoor ruimschoots overgedragen op het publiek. Dat er bij deze try-out voorstelling wel een paar kleine dingetjes fout gingen, zal waarschijnlijk de meeste toeschouwers niet eens zijn opgevallen en hoort eigenlijk ook een beetje bij een dergelijk feestelijk gebeuren. Een toeschouwster vatte desgevraagd haar oordeel over de voorstelling kort maar krachtig samen: ‘zinvol muziekgeweld’. En daar kan ik het helemaal mee eens zijn.

  

Tenslotte nog een welverdiende pluim voor de geluidstechnici, de sound was bijzonder goed en zeker voor een eerste try out voorstelling. Mogelijk dat de goede akoestiek van het nieuwe Castellum Theater daar ook nog een positieve bijdrage aan heeft geleverd. De mensen van het licht moeten nog wel even wat puntjes op de i zetten. Wat mij betreft mogen dit soort muzikale feesten veel langer duren. Gelukkig is Girls Wanna Have Fun in de voltallige bezetting nog diverse malen in het gehele land tijdens de theatertour tot medio april a.s. te zien (kijk bij Events op de website voor de speellijst). Een absolute aanrader dus!
Jammer dat de speciaal voor deze theatertour geproduceerde (bootleg) DVD, met daarop een selectie van voorgaande succesnummers, niet op tijd klaar was en dus niet meteen na afloop van de voorstelling kon worden meegenomen.

Girls Wanna Have Fun - website

Bezetting zang
Lies Schilp
Inge Bonthond
Monique Klemann
Suzanne Klemann
Fréderique Spigt
Manuela Kemp
Mieke Stemerdink
Vera Springveer
Janice Willams
Neel
Robbie Schmitz

Band:
Marianne Stel - toetsen
Joyce Grimes- bas
Dalal Marouf - gitaar
Astrid Akse - gitaar
Tessa Boomkamp - drums


Onderwerp: MUZIEK, POP-ROCK

03 02 06 - 12:14

Geen risico met Dayna Kurtz in het Paard van Troje


Door Serge Julien, Foto's Martin Bols (klik voor vergroting)

“So, I got 15 minutes to make you happy? That gives a lot of pressure”. Dit zijn de eerste woorden van singer/songwriter Dayna Kurtz tot haar publiek dat vanavond naar het Paard van Troje in Den Haag is gekomen voor een 'No Risk' Concert. Bij deze concerten geldt dat je je geld terug krijgt als je het binnen 15 minuten niks vindt. Het wordt echter al snel duidelijk dat niemand gebruik maakt van deze optie, maar besluit om de avond verder door te brengen met de uit New York afkomstige Dayna Kurtz. Bij haar lijkt de spanning inmiddels ook weg te zijn, want na de eerste drie “cruciale” nummers trekt ze haar te warme laarzen uit, gooit die naast zich neer en gaat er lekker “cozy” bij zitten.

Er is trouwens maar weinig New Yorks te horen aan de muziek van Kurtz. We horen vooral folk liedjes met zuidelijke jazz, blues en countryfolk invloeden die soms ook lekker broeierig overkomen. Kurtz begeleidt zichzelf op een acoustische gitaar, maakt hier en daar gebruik van een slide en speelt in een enkel nummer op een banjo.
Dayna Kurtz is niet direct een bekend klinkende naam maar deze dame timmert alweer een jaar of 15 aan de weg. Na vele demo’s en live optredens komt in 2002 eindelijk haar debuut CD uit onder de titel ‘Postcards From Downtown’. Twee jaar later volgt het prachtige en uitstekend ontvangen ‘Beautiful Yesterday’, waarvan vanavond ook nummers worden voorgedragen zoals Amsterdam Crown en Love Where Did you Go. Dit laatste nummer roept qua sfeer beelden op van de lievelingsstad van Kurtz: New Orleans.

De liefde voor deze stad uit ze vanavond ook in de ballade Nola van haar net uitgekomen cd ‘Another Black Feather’, waarvoor ze de nummers schreef tijdens een eenzaam verblijf in een sobere hut zonder elektra in de Sonoran woestijn in Arizona. Van deze cd speelt ze eveneens het bluesy Showdown, een beklemmend mooie It’s The Day Of Atonement 2001, geinspireerd door de ramp van 11 september 2001, alswel het tijdens het eerste cruciale kwartier gespeelde wonderschone Venezuela. Doen deze songs het op cd al goed met meerdere instrumenten, op het podium komen ze met slechts gitaarbegeleiding en spaarzame belichting net zo sterk uit de verf. Haar zangstem is krachtig en donker en roept vergelijkingen op met die van Marianne Faithfull maar ook met meer getinte artiesten als de in vergetelheid geraakte Tanita Tikaram of zelfs een donkere artieste als Tracy Chapman die ook muzikaal dicht in de buurt komt. De toon en inhoud van de nummers varieert van romantisch, dramatisch tot vrolijk. In welk geval ook, Kurtz weet je steeds weer te grijpen met haar doordringende stemgeluid.

Ze covert ook songs van anderen. In de toegift pakt ze uit met het van het nieuwe album afkomstige heerlijke tot jazzy getransformeerde All Over Again van Johnny Cash wat wordt vervolgd met een werkelijk verbluffende en intense versie van het nummer Joy In Repetition van Prince. Kurtz zet het nummer volledig naar haar hand en presteert het om naar mijn smaak het origineel te overtreffen. Magistraal!
Dayna Kurtz mag dan een relatief onbekende naam zijn, ze kan makkelijk in het rijtje worden gezet van artiesten als tijdsgenoten Beth Hart en Norah Jones (die trouwens meedoet op de CD Beautiful Yesterday) maar ook in het rijtje van oudgedienden als Marianne Faithfull Tom Waits en Leonard is zij niet misplaatst. BillBoard schreef: "...she could be Leonard Cohen's spiritual daughter". Als Dayna Kurtz dit soort liedjes blijft maken loop je in geen enkel opzicht ‘risico’! Prachtig!

Dayna Kurtz site

Geïnteresseerd in de CD?
Another Black Feather<br  />Dayna Kurtz
Another Black Feather
Dayna Kurtz



Onderwerp: STRAATTHEATER, POP-ROCK, OEROL, MUZIEK, FESTIVAL

28 01 06 - 17:43

Oerolfeest in Paradiso

  
Foto's Mieke Kreunen (klik voor vergroting)

Vandaag viel het winternummer van Noorderlicht - het krantje van de Vrienden van Oerol - in de bus van vriend 7275 (that's me). Aandacht natuurlijk voor het 25 jarig jubileum van Oerol in 2006 en voor het jaarlijkse Oerolfeest in Paradiso op 11 februari aanstaande. Dit feest is van oudsher de aftrap van het nieuwe Oerolseizoen en tegelijkertijd een voorproefje van wat ons op Oerol allemaal te wachten staat. In ieder geval is op de Oerolsite al te lezen dat Ellen ten Damme dan haar beste Blondie zal neerzetten, Kraak & Smaak Paradiso op haar grondvesten zal doen beven en Neco Novelas ons zal tracteren op Mozambicaanse jazz. Meer informatie vind je op de website van Oerol of van Paradiso.

Op de foto's vlnr: Straattheater (of is het strandtheater?) Im Fluß der Zeit, Fan twa kanten (portretgalerie van eilanders) en kunstproject Dansend Woud (klik voor vergrotingen)