Cultuurpodium Online

CultuurpodiumOnline is een online magazine over podiumkunsten binnen en buiten de muren van theaters en concertzalen. We schrijven over alles wat er op de podia te doen is op het gebied van theater, muziek, dans, musical, jazz, opera, festivals, klassieke muziek en nog veel meer.
In de rubriek Even voorstellen maakt u kennis met een aantal van onze medewerkers.

In ons tag overzicht
is te zien welke onderwerpen u op onze site kunt vinden.

Accreditatie namens CultuurpodiumOnline wordt alleen aangevraagd door de coördinatoren wiens naam vermeld wordt in het colofon. Krijgt u accreditatieaanvragen binnen van anderen namens CultuurpodiumOnline, checkt u dan aub even via het algemene mailadres of dat wel klopt.

Specials

Festival aan de Werf
Holland Festival
Artikelen over Oerol Impressies van Oerol
Geluiden van Oerol
Onze speciale Oerolpagina
De Parade
Lowlands

Onderwerpen

Actie
Algemeen
Cabaret
CD en DVD
Circus en show
Dans
Festival
Jazz
Jeugd
Klassieke muziek
Locatietheater
Multimedia
Musical
Muziek
Nieuws
Opera en operette
Pop en rock
Straattheater
Toneel
Verwacht
Wereldmuziek

Cultuur op TV

Opium
Vrije Geluiden

Alle bloggers

Blog Aart Schutte
Blog Cornee Hordijk
Blog David Geysen
Blog Dorien Haan
Blog Hanneke en Jonas
Blog Joel de Tombe
Blog Karin Lambrechtsen
Blog Marijcke Voorsluijs
Blog Marina Kaptijn
Blog Marle en Clara
Blog Michael Varenkamp
Blog Moniek Poerstamper
Blog Noortje Herlaar
Blog Rembrandt Frerichs
Blog Suzan Seegers
Blog Tamara Schoppert
Blog Thomas Cammaert
Blog Tom Beek
Blog Ton van der Meer
Blog Willliam Spaaij
Blog Yonga Sun

Archieven

Nov 2018 Sep 2018 Aug 2018 Jul 2018 Jun 2018 Apr 2018 Dec 2017 Nov 2017 Sep 2017 Aug 2017 Jul 2017 Jun 2017 Apr 2017 Aug 2016 Jul 2016 Jun 2016 Apr 2016 Mrt 2016 Feb 2016 Dec 2015 Nov 2015 Okt 2015 Sep 2015 Aug 2015 Jul 2015 Jun 2015 Mei 2015 Apr 2015 Mrt 2015 Feb 2015 Jan 2015 Dec 2014 Nov 2014 Okt 2014 Sep 2014 Aug 2014 Jul 2014 Jun 2014 Mei 2014 Apr 2014 Mrt 2014 Feb 2014 Jan 2014 Dec 2013 Nov 2013 Okt 2013 Sep 2013 Aug 2013 Jul 2013 Jun 2013 Mei 2013 Apr 2013 Mrt 2013 Feb 2013 Jan 2013 Dec 2012 Nov 2012 Okt 2012 Sep 2012 Aug 2012 Jul 2012 Jun 2012 Mei 2012 Apr 2012 Mrt 2012 Feb 2012 Jan 2012 Dec 2011 Nov 2011 Okt 2011 Sep 2011 Aug 2011 Jul 2011 Jun 2011 Mei 2011 Apr 2011 Mrt 2011 Feb 2011 Jan 2011 Dec 2010 Nov 2010 Okt 2010 Sep 2010 Aug 2010 Jul 2010 Jun 2010 Mei 2010 Apr 2010 Mrt 2010 Feb 2010 Jan 2010 Dec 2009 Nov 2009 Okt 2009 Sep 2009 Aug 2009 Jul 2009 Jun 2009 Mei 2009 Apr 2009 Mrt 2009 Feb 2009 Jan 2009 Dec 2008 Nov 2008 Okt 2008 Sep 2008 Aug 2008 Jul 2008 Jun 2008 Mei 2008 Apr 2008 Mrt 2008 Feb 2008 Jan 2008 Dec 2007 Nov 2007 Okt 2007 Sep 2007 Aug 2007 Jul 2007 Jun 2007 Mei 2007 Apr 2007 Mrt 2007 Feb 2007 Jan 2007 Dec 2006 Nov 2006 Okt 2006 Sep 2006 Aug 2006 Jul 2006 Jun 2006 Mei 2006 Apr 2006 Mrt 2006 Feb 2006 Jan 2006 Dec 2005 Nov 2005 Okt 2005 Sep 2005 Aug 2005 Jul 2005 Jun 2005


Prikbord

Hier op het prikbord kan een flyer van uw voorstelling komen te staan.

Op ons prikbord in de rechterkolom van de voorpagina hebben we plaats voor de flyers van een beperkt aantal voorstellingen en concerten. Wilt u ook een flyer op ons prikbord plaatsen? Stuur uw beeldmateriaal en eventueel ander persmateriaal naar ons algemene mailadres en als (of zodra) er plaats is zullen we uw flyer op het prikbord zetten.

These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.
  • Del.icio.us
  • Digg
  • Google
  • Technorati
  • eKudos
  • Facebook
  • Blogmarks
  • Furl
  • Live
  • NuJIJ
  • Slashdot

Onderwerp: JAZZ, FESTIVAL

17 Juli 2007

Derde en laatste dag North Sea Jazz Festival: Wie was ook alweer Amy Winehouse?

NSJ Elvis Costello NSJ Marcus Miller NSJ Sly Stone
Tekst en beeld van Berbera van den Hoek (klik voor vergroting)

Zondagochtend begint somber en regenachtig. Gelukkig klaart het in de loop van de middag op en tegen de tijd dat ik bij Ahoy arriveer voor de derde dag van het North Sea Jazzfestival komt er zelfs een aarzelend zonnetje tevoorschijn.

Uitermate goed gehumeurd ga ik op zoek naar de Murray tent om het optreden van Kneebody mee te maken. Vier leden van deze formatie wonen in LA en een in New York. Dit kan een recept zijn voor avontuurlijke jazz en het quintet is zeker een wonderbaarlijke combi. Bij Shane Endsley, de trompettist hoor je duidelijk jazz en western roots als vervolgens de bassist Kaveh Rasteger inzet wordt er iets meer rock toegevoegd. Bij elkaar is het een aardige samensmelting van diverse invloeden waardoor de afzonderlijke bandleden geinspireerd zijn. Tegelijkertijd met Kneebody treedt in de Nile zaal Mike Stern op. Deze legendarsiche gitaris heeft zijn sporen in de muziek ruim verdiend. Hij is begonnen in de jaren 70 met Blood, Sweat & Tears. Hij heeft o.a. enkele jaren bij Miles Davis gespeeld, getourd met David Sanborn. Vanavond staat hij met Dave Weckl op drums, Anthony Jackson, bass en Bob Fransceschini op saxofoon. Wat ik hoor is spannende fusion en wat ik zie is een geweldige wisselwerking tussen Stern en Franceschini. Ze vullen elkaar elkaar perfect aan. Ze zijn even sterk waardoor ze elkaar niet wegdrukken en ze geven elkaar ruimte zodat ze beiden vlammen.

NSJ Marcus Miller NSJ Snoop Dogg NSJ Kneebody

Amy Winehouse zegt ‘s middags haar optreden af wegens vermoeidheid maar de festivalorganisatie heeft een waardige vervanging gevnden. Marcus Miller treedt op in haar plaats. Het is al zijn vierde optreden tijdens het festival want hij had vrijdagavond al 2 keer opgetreden een keer met David Sanborn en een keer met zijn eigen band. Zaterdag heeft hij een clinic gegeven en zondagavond staat hij dus onverwacht in de Nile zaal. Hij heeft die middag zelfs nog een andere set in elkaar gezet. Alleen Jean Pierre, een song uit de Miles Davis periode, heeft hij die vrijdag ook gespeeld en daar excuseert hij zich voor. Hij heeft een keur aan gasten uitgenodigd die gedurende de show bij hem voegen. Hij roept om Candy Dulfer, zet een funky deun in en en zegt daarmee door te gaan tot ze er is. Even later verschijnt Candy op het podium. Ze speelt mee met de blazers, met Marcus en ze soleert. Alsof dat nog niet genoeg is verschijnt Lionel Luente ook en kort daarna komt ook Roy Hargrove het podium op. Met zijn allen maken ze er een groot feest van. Als dan dj Logic de eerste tonen van ‘Rehab’ inzet en Candy de eerste regels zingt is het feest helemaal compleet. Met zijn allen maken ze een geweldige improvisatie van de hit van Amy Winehouse. Daarna lijkt het afgelopen te zijn maar Marcus vraagt toestemming om nog 5 minuten door te gaan. Dan voegt ook Kirk Whalum zich bij het selecte gezelschap op het podium en zet ‘come together’ in, men improviseert er nog even op los. Helaas is het dan echt over. Een ding weet ik zeker, ik ben getuige geweest van een legendarisch concert.

Nog even een klein stukje meepakken van het concert van Candy Dulfer & Friends. Candy treedt gelijk op na het eerder genoemde optreden van Miller. Haar optredens zijn altijd een klein feestje alleen al omdat ze zoveel lol heeft in het optreden wat uitstraalt naar de band en natuurlijk naar het publiek. Er is net een nieuwe cd uit en daar laat ze wat dingen van horen. Daarnaast maken bassiste Rhonda Smith en fluitiste Althea Rene indruk met spel en zang.

Elvis Costello treedt op met Allen Toussaint band. Costello en Toussaint hebben in de jaren 80 samengewerkt en hebben de samenwerking vernieuwd toen ze elkaar in 2005 tegenkwamen in New York. Toussaint was door Katrina zijn huis en New Orleans kwijtgeraakt en werd daardoor gedwongen naar New York te verhuizen. Ze heeben samen een album gemaakt ‘The River in Reverse’ met enkele nummers van Toussaint en nieuwe nummers die ze samen geschreven hebben. Als ze opkomen valt meteen de blazerssectie op. Die lijkt zo wegelopen te zijn uit een Amerikaanse jaren 20 nachtclub. Het klinkt spetterend en Costello legt uit dat hij altijd al gecharmeerd is van Chuck Berry, dat is precies de sfeer van het totaalplaatje. Costello en Toussaint wisselen af met zang en het geheel spettert van het podium af. Met tegenzin ruk ik me los om me te begeven naar wederom de Nile zaal waar om 9 uur Sly en Family Stone op zouden moeten treden.

NSJ Lionel Loueke NSJ Mike Stern NSJ Kirk Whalum

Om kwart over 9 is het podium nog steeds gesloten en een babbeltje met de beveiliging leert dat Sly nog niet is vertrokken uit zijn hotel. Kort daarna gaat het doek open en de Family Stone begint met de alom bekende, lekker in het gehoor liggende deuntjes als ‘dance to the music’. Als ze een half uur gespeeld hebben wordt er aangekondigd ‘Sly is in the house’. De Family gaat klappen en hard roepen en zowaar na enkele minuten verschijnt er een oude man in een veel te groot t-shirt met een pet en een zonnebril op. Hij wordt geholpen om achter de keyboard te gaan zitten en produceert half verstaanbare klanken, gepaard met eindeloos rondjes draaien in zijn stoel. Na 4 nummers excuseert hij zich en zegt dat hij gaat rusten want hij is een oude man. De Family heeft genoeg capaciteiten in huis om een prima voorstelling neer te zetten zonder Sly. Dat hebben ze al lang bewezen en ik denk dat ze zich daar op moeten richten.

De grote publiekstrekker van de laatste avond is zonder twijfel Snoop Dogg. De Nile zaal is tijdens het einde van het concert van Sly & Family Stone al helemaal afgeladen. Het publiek is in grote getale afgekomen op Snoop Dogg. Hij komt het podium op zoals gewoonlijk behangen met veel bling bling . Hij gaat voortvarend van start en bespeelt het publiek op zijn eigen wijze. In enkele minuten krijgt hij de zaal mee. Hij rapt ‘clap your hands’ en iedereen volgt. blindelings. Zelfs jippiyayee kan rekenen op bijval. Snoop heeft met veel artiesten samengewerkt en als je goed naar zijn albums luistert hoor je funk en r&b invloeden. Daarom had ik stiekem gehoopt dat hij op een festival wat toch het woord jazz in de naam heeft iets avontuurlijker zou neerzetten dan een standaard set.

De laatste avond van het North Sea Jazz festival bracht een verrassing, een hoogtepunt en helaas ook een dieptepunt. De verrassing voor mij was het optreden van Elvis Costello Het hoogtepunt was het legendarische concert van Marcus Miller die iedereen binnen 5 minuten Amy Winehouse deed vergeten en het dieptepunt was de zielige vertoning van Sly Stone. Rotterdam kan terugkijken op een geslaagd festival.

- website
- website
- website
- website
- website
- website
- website
- website
Gebruikte Tags: , , , , , , , , , , ,

=================


(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen stellen we je een eenvoudige vraag.

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.