Cultuurpodium Online

CultuurpodiumOnline is een online magazine over podiumkunsten binnen en buiten de muren van theaters en concertzalen. We schrijven over alles wat er op de podia te doen is op het gebied van theater, muziek, dans, musical, jazz, opera, festivals, klassieke muziek en nog veel meer.
In de rubriek Even voorstellen maakt u kennis met een aantal van onze medewerkers.

In ons tag overzicht
is te zien welke onderwerpen u op onze site kunt vinden.

Accreditatie namens CultuurpodiumOnline wordt alleen aangevraagd door de coördinatoren wiens naam vermeld wordt in het colofon. Krijgt u accreditatieaanvragen binnen van anderen namens CultuurpodiumOnline, checkt u dan aub even via het algemene mailadres of dat wel klopt.

Specials

Festival aan de Werf
Holland Festival
Artikelen over Oerol Impressies van Oerol
Geluiden van Oerol
Onze speciale Oerolpagina
De Parade
Lowlands

Onderwerpen

Actie
Algemeen
Cabaret
CD en DVD
Circus en show
Dans
Festival
Jazz
Jeugd
Klassieke muziek
Locatietheater
Multimedia
Musical
Muziek
Nieuws
Opera en operette
Pop en rock
Straattheater
Toneel
Verwacht
Wereldmuziek

Cultuur op TV

Opium
Vrije Geluiden

Alle bloggers

Blog Aart Schutte
Blog Cornee Hordijk
Blog David Geysen
Blog Dorien Haan
Blog Hanneke en Jonas
Blog Joel de Tombe
Blog Karin Lambrechtsen
Blog Marijcke Voorsluijs
Blog Marina Kaptijn
Blog Marle en Clara
Blog Michael Varenkamp
Blog Moniek Poerstamper
Blog Noortje Herlaar
Blog Rembrandt Frerichs
Blog Suzan Seegers
Blog Tamara Schoppert
Blog Thomas Cammaert
Blog Tom Beek
Blog Ton van der Meer
Blog Willliam Spaaij
Blog Yonga Sun

Archieven

Nov 2019 Sep 2019 Aug 2019 Jul 2019 Jun 2019 Jan 2019 Nov 2018 Sep 2018 Aug 2018 Jul 2018 Jun 2018 Apr 2018 Dec 2017 Nov 2017 Sep 2017 Aug 2017 Jul 2017 Jun 2017 Apr 2017 Aug 2016 Jul 2016 Jun 2016 Apr 2016 Mrt 2016 Feb 2016 Dec 2015 Nov 2015 Okt 2015 Sep 2015 Aug 2015 Jul 2015 Jun 2015 Mei 2015 Apr 2015 Mrt 2015 Feb 2015 Jan 2015 Dec 2014 Nov 2014 Okt 2014 Sep 2014 Aug 2014 Jul 2014 Jun 2014 Mei 2014 Apr 2014 Mrt 2014 Feb 2014 Jan 2014 Dec 2013 Nov 2013 Okt 2013 Sep 2013 Aug 2013 Jul 2013 Jun 2013 Mei 2013 Apr 2013 Mrt 2013 Feb 2013 Jan 2013 Dec 2012 Nov 2012 Okt 2012 Sep 2012 Aug 2012 Jul 2012 Jun 2012 Mei 2012 Apr 2012 Mrt 2012 Feb 2012 Jan 2012 Dec 2011 Nov 2011 Okt 2011 Sep 2011 Aug 2011 Jul 2011 Jun 2011 Mei 2011 Apr 2011 Mrt 2011 Feb 2011 Jan 2011 Dec 2010 Nov 2010 Okt 2010 Sep 2010 Aug 2010 Jul 2010 Jun 2010 Mei 2010 Apr 2010 Mrt 2010 Feb 2010 Jan 2010 Dec 2009 Nov 2009 Okt 2009 Sep 2009 Aug 2009 Jul 2009 Jun 2009 Mei 2009 Apr 2009 Mrt 2009 Feb 2009 Jan 2009 Dec 2008 Nov 2008 Okt 2008 Sep 2008 Aug 2008 Jul 2008 Jun 2008 Mei 2008 Apr 2008 Mrt 2008 Feb 2008 Jan 2008 Dec 2007 Nov 2007 Okt 2007 Sep 2007 Aug 2007 Jul 2007 Jun 2007 Mei 2007 Apr 2007 Mrt 2007 Feb 2007 Jan 2007 Dec 2006 Nov 2006 Okt 2006 Sep 2006 Aug 2006 Jul 2006 Jun 2006 Mei 2006 Apr 2006 Mrt 2006 Feb 2006 Jan 2006 Dec 2005 Nov 2005 Okt 2005 Sep 2005 Aug 2005 Jul 2005 Jun 2005


Prikbord

Hier op het prikbord kan een flyer van uw voorstelling komen te staan.

Op ons prikbord in de rechterkolom van de voorpagina hebben we plaats voor de flyers van een beperkt aantal voorstellingen en concerten. Wilt u ook een flyer op ons prikbord plaatsen? Stuur uw beeldmateriaal en eventueel ander persmateriaal naar ons algemene mailadres en als (of zodra) er plaats is zullen we uw flyer op het prikbord zetten.

These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.
  • Del.icio.us
  • Digg
  • Google
  • Technorati
  • eKudos
  • Facebook
  • Blogmarks
  • Furl
  • Live
  • NuJIJ
  • Slashdot

Onderwerp: TONEEL

17 April 2011

Laura van Dolron is boos: ‘Sartre zegt sorry’

Sartre zegt Sorry Sartre zegt sorry Sartre zegt Sorry
Door Lucienne Heemskerk, foto's Jochem Jurgens

In haar weblog schrijft Laura van Dolron dat het fijn is als je je somberste gedachtes uitspreekt en mensen er tóch vrolijk van worden. Toch twitterde haar nicht daags na de try-out van Van Dolrons jongste voorstelling ‘Sartre zegt sorry’ (van het Nationale Toneel) dat ze nog steeds depressief in bed lag: “de hel, dat is niet de ander, maar jezelf...”

Nu zijn tweets niet per se betrouwbaar of authentiek, maar dit zette me wel aan het denken: bereikt de stand-up filosofe met deze theatervoorstelling haar doelen? Maakt zij mensen die komen om te denken, aan het lachen en zet zij mensen die komen om te lachen, aan het denken? En krijgt de wat simpele boodschap aan het eind van de rit (we willen allemaal liefde, niet eenzaam zijn) inderdaad gewicht door de filosofische bespiegelingen die eraan voorafgaan? Zodat ze kan aantonen dat er toch diep over nagedacht is?

In ‘Sartre zegt sorry’ - ik was donderdag 14 april bij de première - vindt een historische ontmoeting plaats tussen Laura van Dolron en de Franse schrijver en filosoof Jean Paul Sartre (1905-1980). Sartre: de existentialist die het beste met de mensheid voorhad, maar eeuwig te boek zal blijven staan als de pessimistische nihilist, die van ‘l’enfer, c’est les autres’ dus. Laura houdt hem verantwoordelijk voor de leegte die velen van ons tegenwoordig voelen, voortkomend uit het feit dat we voortdurend bezig zijn met zelfverwezenlijking (verantwoordelijkheid voor jezelf en je daden is een belangrijk thema bij Sartre) en geen keuzes meer durven te maken.

Bijna-veertigers met kraaienpoten die nog niet aan de man of vrouw zijn en nog geen kinderen hebben: we willen alles perfect doen, maar blijven daardoor juist ter plaatse trappelen - dit kan ook liggend, zappend op de bank - terwijl het echte leven aan ons voorbij glijdt. En ondertussen proberen we de leegte in onszelf te vullen door ons te verwennen met shoppen en saunabezoek. Iets wat het probleem niet oplost, maar ons alleen maar meer met onze neus op de feiten drukt. En zo zitten er nog heel wat van dit soort vicieuze cirkels in de voorstelling, die beklemtonen dat we eigenlijk helemaal in onszelf opgesloten zitten. Oftewel: ligt het allemaal ook niet een beetje aan onszelf? Zijn wij niet onze eigen hel, zoals Laura’s nicht vanuit haar bed twitterde? Had Sartre het wel bij het rechte eind? 

Sartre zegt sorry Sartre zegt sorry Sartre zegt sorry

Van Dolron snijdt een gevoelig punt aan. Zelf prijs ik mij tegenwoordig gelukkig, maar ik ken mensen die in het plaatje passen. En dweepte ik twintig jaar geleden ook niet met natura- en existentialisten en dus ja, ook met Sartres beklemmende eenakter Huis clos (Met gesloten deuren)? Alles en iedereen is slecht. Het leven zuigt. Doem en verderf. Herkenbaar dus, en ik denk dat Sartre werkelijk invloed heeft gehad, en heeft, op de generaties X, Y en Z.  Dat we in onszelf opgesloten zitten wordt door Laura van Dolron mooi geïllustreerd: we praten niet mét elkaar, maar langs elkaar heen. Iedereen vertelt zijn verhaal, maar die verhalen komen niet samen. Er is geen dialoog.  En dus is de voorstelling óók geen dialoog, of nauwelijks.

Sartre wordt gespeeld door de Vlaming Steve Aernouts, actief in theater, films en televisieseries, die naar eigen zeggen toch meer tekst heeft gekregen dan hij had gedacht. De rol van Aernouts/Sartre is namelijk vooral die van pispaaltje: iemand op wie Laura haar veertig minuten durende monoloog kan afsteken. Hij kreeg de lachers op zijn hand door aan het begin al droogjes te vragen: “Mag ik al sorry zeggen?”, waarop zijn tegenspeelster hem terechtwees: dat is voor aan het eind van de voorstelling, als ik met je klaar ben. Uiteindelijk krijgt Sartre toch nog ruim de tijd om het publiek zijn oprechte excuses aan te bieden voor het feit dat we door zijn toedoen bang zijn geworden voor de liefde, wat nooit zijn bedoeling is geweest.  

Laura van Dolron maakt zich oprecht zorgen om dit soort grote thema’s en haar kracht schuilt in het feit dat zij authentiek is, dat zij als zichzelf op het podium staat. Ook in ‘Iemand moet het doen’ viel zij mij al op door...  ja, door níet op te vallen. Zij zoekt solidariteit, echte dialoog, warmte en menselijkheid. En wie is daar nu op tegen? Een veilige voorstelling dus, die niet schuurt.

Alleen: mensen begrijpen nu wel zo’n beetje wat wereldverbeteraar Laura dwarszit, maar begrijpen ze wat de filosofie van Sartre precies inhield? Zelf zegt ze in een interview dat voorkennis van Sartre niet nodig is om de voorstelling te begrijpen, maar misschien juist zelfs in de weg kan zitten. Ze geeft Sartre alleen een ‘emotionele duiding, geen intellectuele duiding’. Ze zet Sartre neer als de man met een gat op de plaats van zijn hart, een gat dat hij wanhopig probeert te dichten. Het komt me voor dat ze daarmee haar uitspraak in hetzelfde interview, dat ze het publiek met haar intelligentie wil imponeren, weer wat afzwakt. Ze ís intelligent en ze ís ingewikkeld (zoals zij zelf zegt), maar als je Sartre niet wat meer duidt, dan loop je de kans dat de toeschouwer achteraf nog eens het beduimelde en met potloodstrepen gedecoreerde Rainbow-pocketboek ‘Over het existentialisme’ uit de boekenkast trekt. Waar eigenlijk ook niets mis mee is.

Laura van Dolron is eerlijk, ontwapenend, gewoon en leuk en dus gewoon leuk. En om terug te komen op dat lachen tijdens de voorstelling: ja, het is beslist geestig als twintigste-eeuwse Sartre geen sigaret mag opsteken: “Hoe, dat mag niet? Wat is dit nu, zeg?” Waarop Laura andermaal een tirade afsteekt, dit keer over de eenentwintigste-eeuwse zeden en gewoonten, waarbij we aan de ene kant de wereld om zeep helpen, maar we aan de andere kant bang zijn dat de baby ziek wordt omdat de vader van de broer van de buurman van... ooit eens één sigaret heeft opgestoken.
Laura kwam, doorzag en overwon.

‘Sartre zegt sorry’ is tot en met 21 mei te bekijken in Den Haag en Amsterdam.


Gebruikte Tags: , ,

=================


(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen stellen we je een eenvoudige vraag.

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.