Cultuurpodium Online

CultuurpodiumOnline is een online magazine over podiumkunsten binnen en buiten de muren van theaters en concertzalen. We schrijven over alles wat er op de podia te doen is op het gebied van theater, muziek, dans, musical, jazz, opera, festivals, klassieke muziek en nog veel meer.
In de rubriek Even voorstellen maakt u kennis met een aantal van onze medewerkers.

In ons tag overzicht
is te zien welke onderwerpen u op onze site kunt vinden.

Accreditatie namens CultuurpodiumOnline wordt alleen aangevraagd door de coördinatoren wiens naam vermeld wordt in het colofon. Krijgt u accreditatieaanvragen binnen van anderen namens CultuurpodiumOnline, checkt u dan aub even via het algemene mailadres of dat wel klopt.

Specials

Festival aan de Werf
Holland Festival
Artikelen over Oerol Impressies van Oerol
Geluiden van Oerol
Onze speciale Oerolpagina
De Parade
Lowlands

Onderwerpen

Actie
Algemeen
Cabaret
CD en DVD
Circus en show
Dans
Festival
Jazz
Jeugd
Klassieke muziek
Locatietheater
Multimedia
Musical
Muziek
Nieuws
Opera en operette
Pop en rock
Straattheater
Toneel
Verwacht
Wereldmuziek

Cultuur op TV

Opium
Vrije Geluiden

Alle bloggers

Blog Aart Schutte
Blog Cornee Hordijk
Blog David Geysen
Blog Dorien Haan
Blog Hanneke en Jonas
Blog Joel de Tombe
Blog Karin Lambrechtsen
Blog Marijcke Voorsluijs
Blog Marina Kaptijn
Blog Marle en Clara
Blog Michael Varenkamp
Blog Moniek Poerstamper
Blog Noortje Herlaar
Blog Rembrandt Frerichs
Blog Suzan Seegers
Blog Tamara Schoppert
Blog Thomas Cammaert
Blog Tom Beek
Blog Ton van der Meer
Blog Willliam Spaaij
Blog Yonga Sun

Archieven

Nov 2019 Sep 2019 Aug 2019 Jul 2019 Jun 2019 Jan 2019 Nov 2018 Sep 2018 Aug 2018 Jul 2018 Jun 2018 Apr 2018 Dec 2017 Nov 2017 Sep 2017 Aug 2017 Jul 2017 Jun 2017 Apr 2017 Aug 2016 Jul 2016 Jun 2016 Apr 2016 Mrt 2016 Feb 2016 Dec 2015 Nov 2015 Okt 2015 Sep 2015 Aug 2015 Jul 2015 Jun 2015 Mei 2015 Apr 2015 Mrt 2015 Feb 2015 Jan 2015 Dec 2014 Nov 2014 Okt 2014 Sep 2014 Aug 2014 Jul 2014 Jun 2014 Mei 2014 Apr 2014 Mrt 2014 Feb 2014 Jan 2014 Dec 2013 Nov 2013 Okt 2013 Sep 2013 Aug 2013 Jul 2013 Jun 2013 Mei 2013 Apr 2013 Mrt 2013 Feb 2013 Jan 2013 Dec 2012 Nov 2012 Okt 2012 Sep 2012 Aug 2012 Jul 2012 Jun 2012 Mei 2012 Apr 2012 Mrt 2012 Feb 2012 Jan 2012 Dec 2011 Nov 2011 Okt 2011 Sep 2011 Aug 2011 Jul 2011 Jun 2011 Mei 2011 Apr 2011 Mrt 2011 Feb 2011 Jan 2011 Dec 2010 Nov 2010 Okt 2010 Sep 2010 Aug 2010 Jul 2010 Jun 2010 Mei 2010 Apr 2010 Mrt 2010 Feb 2010 Jan 2010 Dec 2009 Nov 2009 Okt 2009 Sep 2009 Aug 2009 Jul 2009 Jun 2009 Mei 2009 Apr 2009 Mrt 2009 Feb 2009 Jan 2009 Dec 2008 Nov 2008 Okt 2008 Sep 2008 Aug 2008 Jul 2008 Jun 2008 Mei 2008 Apr 2008 Mrt 2008 Feb 2008 Jan 2008 Dec 2007 Nov 2007 Okt 2007 Sep 2007 Aug 2007 Jul 2007 Jun 2007 Mei 2007 Apr 2007 Mrt 2007 Feb 2007 Jan 2007 Dec 2006 Nov 2006 Okt 2006 Sep 2006 Aug 2006 Jul 2006 Jun 2006 Mei 2006 Apr 2006 Mrt 2006 Feb 2006 Jan 2006 Dec 2005 Nov 2005 Okt 2005 Sep 2005 Aug 2005 Jul 2005 Jun 2005


Prikbord

Hier op het prikbord kan een flyer van uw voorstelling komen te staan.

Op ons prikbord in de rechterkolom van de voorpagina hebben we plaats voor de flyers van een beperkt aantal voorstellingen en concerten. Wilt u ook een flyer op ons prikbord plaatsen? Stuur uw beeldmateriaal en eventueel ander persmateriaal naar ons algemene mailadres en als (of zodra) er plaats is zullen we uw flyer op het prikbord zetten.

These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.
  • Del.icio.us
  • Digg
  • Google
  • Technorati
  • eKudos
  • Facebook
  • Blogmarks
  • Furl
  • Live
  • NuJIJ
  • Slashdot

Onderwerp: POP-ROCK

21 Mei 2007

Rickie Lee Jones' muziek ademt

Rickie Lee Jones Rickie Lee Jones Rickie Lee Jones
Door Aukje met foto's via website RLJ (klik voor vergroting)
Gezien in Paradiso - dinsdag 8 mei 2007

Singer/songwriter Rickie Lee Jones (1954) is een rasartieste die je niet snel in de hitlijsten terug zult vinden, omdat haar muziek niet mainstream is. Ze heeft echter wel een grote commerciële hit gescoord: ‘Chuck E’s in Love’ van haar debuutalbum ‘Rickie Lee Jones’. Het is een geliefd nummer bij coverbands, en wie het ooit heeft gezongen weet hoe ingewikkeld en geniaal haar timing is en hoe haar dunne en schelle stem van elastiek lijkt te zijn. Ze schiet makkelijk de hoogte in, om dan weer pijlsnel de laagte in te duiken.

Jones’ stemgebruik roept associaties op met die van Björk, die ook van origine geen mooie stem heeft, maar veel lef toont en ook in de hoogte veelal de borststem gebruikt, waardoor ze bijna schreeuwend zingt. Rickie Lee Jones maakt hier ook veel gebruik van. In de nog hogere regionen switcht ze gemakkelijk naar haar imposante kopstem. Eigenlijk is Rickie Lee Jones een schoolvoorbeeld van hoe je veel kan bereiken zonder ‘mooi’ te zingen, maar door met overtuiging, emotie en veel muzikaliteit een verhaal te vertellen en daardoor luisteraars te raken. Haar veertiende (!) cd ‘The sermon on Exposition Boulevard’ is recentelijk uitgekomen. Het album is een muzikale versie van het boek ‘The Words’ van vriend Lee Cantelon. In eerste instantie wilde Cantelon verschillende artiesten de woorden laten citeren op rockmuziek, maar Jones improviseerde er lustig op los wat resulteerde in een nieuw album.
Jones heeft al vele muzikale wegen bewandeld. Van jazz tot rock en van blues tot pop. Haar nieuwe cd rauwer is dan haar voorgangers, wat zich tot uiting brengt in de samenstelling van haar band: bas, drums, akoestisch gitaar, elektrisch gitaar en Jones op gitaar of toetsen. In vergelijking met haar vorige optreden in december 2003 in de Melkweg betekent dat minder gebruik van ‘subtiele’ instrumenten.

Ze begint haar optreden met ons welkom te heten in ‘Paradise’. Is het dat ze niet weet dat we in Paradiso zijn of refereert ze aan haar muziek? Ze heeft tenslotte het woord ‘Paradise’ gebruikt als titel voor een cd. Maar de vraag wordt meteen vergeten als ze ‘Tried to be a man’ van haar nieuwe album inzet. Vanaf de eerste noot is duidelijk dat Jones muziek ‘ademt’. Alles aan haar ­s muziek, en haar band ondersteunt en vult aan. Ze geeft zich meteen over aan de teksten, de sfeer en de akkoorden, springt als een klein kind op en neer en vertélt een verhaal, soms letterlijk door te praatzingen. Helaas hoor ik niet altijd wat ze zegt doordat het geluid niet altijd even goed is, maar binnen komt het wel.

Is ze bij de eerste drie nummers aan het rocken, bij ‘Gethsemane’ (van ‘The sermon on Exposition Boulevard’) en ‘It takes you there’ (van ‘The evening of my best day’) is het tijd voor rustiger vaarwater, dat door het publiek wordt gewaardeerd. Daarna bespeelt ze bij ‘Cloud of unknowing’ (van ‘Ghostyhead’) haar gitaar met een strijkstok. Ook de bassist haalt ditzelfde trucje uit bij andere nummers. De drummer laat zich van een indrukwekkende kant zien bij ‘Tigers’ (van ‘Traffic from Paradise’). Tijdens ‘Traces of western slopes’ (van ‘The Duchess of Coolsville’) laat ze met haar vingers haar lippen trillen en klinkt daardoor als een zingende zaag.

Na het tiende nummer (‘Where I like it best’ van de nieuwe cd) vraagt iemand uit het publiek haar hoe het met haar gaat. “I’m feeling okay about it all. I’m alive and I’m enjoying it.” En zo komt het inderdaad over.

Ze neemt ons 30 jaar mee terug in de tijd met ‘Danny’s all star joint’, ‘Young Blood’ en ‘The last chance Texaco’, allen van haar debuutalbum uit 1979. Het publiek klapt bij het eerste nummer, een snelle blues, spontaan mee, en het lijkt alsof het Jones heeft geïnspireerd om ‘Young Blood’ compleet anders te spelen dan de band gewend is. Jones excuseert zich hiervoor bij de band, maar vervolgt haar weg en dirigeert bijna onzichtbaar de muzikanten zodat zij al snel kunnen invallen. De muzikanten kunnen daarna op adem komen als Jones het prachtige ‘Altar Boy’ (van ‘Traffic from Paradise’) op haar akoestische gitaar speelt.

De nummers van Jones worden niet altijd herkenbaar uitgevoerd. Aan de ene kant is dat jammer, want graag hoort het publiek wat ze kent van cd. Aan de andere kant toont Jones hiermee haar muzikale kwaliteiten. Die komen vooral naar voren wanneer de band het podium verlaat en zij achter de piano kruipt. Ze zingt daar ‘On Saturday afternoons in 1963’ (van ‘Rickie Lee Jones’) en ‘We belong together’ (van ‘Pirates’). Tussen de nummers door schrijft ze iets in het stof op de piano en wordt ze gefotografeerd door de vele bezitters van mobieltjes.

Dan neemt ze afscheid van het publiek, maar de lichten in de zaal gaan nog niet aan, zodat we weten dat een toegift is gepland. Dat wordt ‘The Horses’ (van ‘Flying Cowboys’), waarbij de band het dak eraf speelt. Een waardige afsluiting, van een prachtige muzikale avond, die maar liefst twee en een half uur duurde.

Rickie Lee Jones - website
Paradiso - website

CD tip
Pirates<br  />Rickie Lee Jones
Pirates
Rickie Lee Jones

Gebruikte Tags: ,

=================


(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen stellen we je een eenvoudige vraag.

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.