Cultuurpodium Online

CultuurpodiumOnline is een online magazine over podiumkunsten binnen en buiten de muren van theaters en concertzalen. We schrijven over alles wat er op de podia te doen is op het gebied van theater, muziek, dans, musical, jazz, opera, festivals, klassieke muziek en nog veel meer.
In de rubriek Even voorstellen maakt u kennis met een aantal van onze medewerkers.

In ons tag overzicht
is te zien welke onderwerpen u op onze site kunt vinden.

Accreditatie namens CultuurpodiumOnline wordt alleen aangevraagd door de coördinatoren wiens naam vermeld wordt in het colofon. Krijgt u accreditatieaanvragen binnen van anderen namens CultuurpodiumOnline, checkt u dan aub even via het algemene mailadres of dat wel klopt.

Specials

Festival aan de Werf
Holland Festival
Artikelen over Oerol Impressies van Oerol
Geluiden van Oerol
Onze speciale Oerolpagina
De Parade
Lowlands

Onderwerpen

Actie
Algemeen
Cabaret
CD en DVD
Circus en show
Dans
Festival
Jazz
Jeugd
Klassieke muziek
Locatietheater
Multimedia
Musical
Muziek
Nieuws
Opera en operette
Pop en rock
Straattheater
Toneel
Verwacht
Wereldmuziek

Cultuur op TV

Opium
Vrije Geluiden

Alle bloggers

Blog Aart Schutte
Blog Cornee Hordijk
Blog David Geysen
Blog Dorien Haan
Blog Hanneke en Jonas
Blog Joel de Tombe
Blog Karin Lambrechtsen
Blog Marijcke Voorsluijs
Blog Marina Kaptijn
Blog Marle en Clara
Blog Michael Varenkamp
Blog Moniek Poerstamper
Blog Noortje Herlaar
Blog Rembrandt Frerichs
Blog Suzan Seegers
Blog Tamara Schoppert
Blog Thomas Cammaert
Blog Tom Beek
Blog Ton van der Meer
Blog Willliam Spaaij
Blog Yonga Sun

Archieven

Sep 2018 Aug 2018 Jul 2018 Jun 2018 Apr 2018 Dec 2017 Nov 2017 Sep 2017 Aug 2017 Jul 2017 Jun 2017 Apr 2017 Aug 2016 Jul 2016 Jun 2016 Apr 2016 Mrt 2016 Feb 2016 Dec 2015 Nov 2015 Okt 2015 Sep 2015 Aug 2015 Jul 2015 Jun 2015 Mei 2015 Apr 2015 Mrt 2015 Feb 2015 Jan 2015 Dec 2014 Nov 2014 Okt 2014 Sep 2014 Aug 2014 Jul 2014 Jun 2014 Mei 2014 Apr 2014 Mrt 2014 Feb 2014 Jan 2014 Dec 2013 Nov 2013 Okt 2013 Sep 2013 Aug 2013 Jul 2013 Jun 2013 Mei 2013 Apr 2013 Mrt 2013 Feb 2013 Jan 2013 Dec 2012 Nov 2012 Okt 2012 Sep 2012 Aug 2012 Jul 2012 Jun 2012 Mei 2012 Apr 2012 Mrt 2012 Feb 2012 Jan 2012 Dec 2011 Nov 2011 Okt 2011 Sep 2011 Aug 2011 Jul 2011 Jun 2011 Mei 2011 Apr 2011 Mrt 2011 Feb 2011 Jan 2011 Dec 2010 Nov 2010 Okt 2010 Sep 2010 Aug 2010 Jul 2010 Jun 2010 Mei 2010 Apr 2010 Mrt 2010 Feb 2010 Jan 2010 Dec 2009 Nov 2009 Okt 2009 Sep 2009 Aug 2009 Jul 2009 Jun 2009 Mei 2009 Apr 2009 Mrt 2009 Feb 2009 Jan 2009 Dec 2008 Nov 2008 Okt 2008 Sep 2008 Aug 2008 Jul 2008 Jun 2008 Mei 2008 Apr 2008 Mrt 2008 Feb 2008 Jan 2008 Dec 2007 Nov 2007 Okt 2007 Sep 2007 Aug 2007 Jul 2007 Jun 2007 Mei 2007 Apr 2007 Mrt 2007 Feb 2007 Jan 2007 Dec 2006 Nov 2006 Okt 2006 Sep 2006 Aug 2006 Jul 2006 Jun 2006 Mei 2006 Apr 2006 Mrt 2006 Feb 2006 Jan 2006 Dec 2005 Nov 2005 Okt 2005 Sep 2005 Aug 2005 Jul 2005 Jun 2005


Prikbord

Hier op het prikbord kan een flyer van uw voorstelling komen te staan.

Op ons prikbord in de rechterkolom van de voorpagina hebben we plaats voor de flyers van een beperkt aantal voorstellingen en concerten. Wilt u ook een flyer op ons prikbord plaatsen? Stuur uw beeldmateriaal en eventueel ander persmateriaal naar ons algemene mailadres en als (of zodra) er plaats is zullen we uw flyer op het prikbord zetten.

These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.
  • Del.icio.us
  • Digg
  • Google
  • Technorati
  • eKudos
  • Facebook
  • Blogmarks
  • Furl
  • Live
  • NuJIJ
  • Slashdot

Onderwerp: TONEEL, MUZIEK

3 Mei 2006

Lucy in the sky: herkenbaar en aangrijpend

Door Mieke Kreunen

Als de lichten dimmen in de kleine zaal van het Theater aan het Spui nemen eerst musici Corrie van Binsbergen en Naomi Sato plaats op het podium even later gevolgd door actrice/theatermaker Yolande Bertsch die de ontmoeting van haar vader en haar moeder uitbeeldt met een wajangpop die haar vader voor moet stellen. Terwijl ze aan het vertellen is komt ook zangeres/componist/beeldend kunstenaar Frédérique Spigt het toneel op en pakt een verhaal van Yolande over een kip over, door in een geheel andere context 'Tante Pietje' te berde te brengen die altijd Zwarte Kip-advocaat nuttigde toen zij opgroeide in Rotterdam. Dat begin tekent de voorstelling: twee zussen die ieder van uit een eigen invalshoek en met een eigen beleving het verleden vorm geven. Hoewel beide zussen dezelfde moeder delen zijn er grote verschillen in achtergrond. Yolande's wortels liggen meer in Indonesië waar moeder Lucy haar eerste man leerde kennen. Frédérique komt uit een later huwelijk toen Lucy van haar eerste echtgenoot gescheiden was en in Nederland met een Nederlandse man trouwde.

 Dan komt het Jappenkampverleden van moeder Lucy aan de orde, het centrale thema tijdens de jeugdjaren van elk van de halfzussen en ook in het leven van hun moeder. Yolande is 15 jaar ouder dan Frédérique, die van de 'tweede leg' is, en de vrouwen hebben een verschillende relatie en andere ervaringen met hun moeder waarbij wel steeds dezelfde thema's naar boven drijven. Het dagboek van hun moeder is de rode draad in de voorstelling. De verhalen van Yolande en Frédérique worden 'verteld' in gedichten, liederen, verhalen, dramatisch expressie, film en muziek en ontvouwen zich terwijl ze zich afvragen hoe bepaalde stukken verleden er uit zagen, welke geheimen er allemaal een rol speelden, waarom hun moeder sommige keuzes maakte en of ze hun moeder eigenlijk wel ooit echt gekend hebben. Duidelijk is dat ze allebei heel veel van hun moeder hielden. Yolande vond haar als klein meisje de mooiste vrouw ter wereld al ontdekt ze later pas dat haar moeder ook gelogen had over bepaalde dingen van haar vader. Frédérique noemt haar 'de kurk waar ik op drijf'. Met deze liefde voor hun moeder als basis onderzoeken ze wat er nog meer was en is.

Afwisselend spelen de zussen zichzelf, hun moeder, hun vader of andere belangrijke personages uit het verleden zoals Keizer Hirohito - de goddelijke Ikegami - die het symbool was van de Japanse onderdrukking waaronder Lucy zo geleden had. Ze doen dat met veel expressie en drama en ook met een knipoog zoals de vertolking van de Amerikaanse oom en tante die het publiek hardop doet lachen. Ik vond het heel leuk om deze, mij onbekende, kant van Frédérique, die ik op sommige momenten echt briljant vond, te ontdekken. Heel mooi in deze voorstelling is de afwisseling van aangrijpende, zware en ook ingetogen momenten zoals de begrafenis van Hirohito en de levensmoede Lucy in het verpleeghuis met lichte, vrolijke en humoristische momenten waarin (letterlijk) licht en lucht in de verhalen komen. Dan heb ik het nog niet gehad over een heel belangrijk element van de voorstelling: de muziek. Corrie van Binsbergen componeerde de muziek en vertolkt die ook samen met Naomi Sato. Zoals in wel meer projecten van Corrie heeft zij ook nu weer kans gezien om de muziek meer te laten zijn dan alleen maar begeleiding maar uit te laten groeien tot een integraal onderdeel van de voorstelling. De muziek roept beelden en sferen op, versterkt en daagt uit en articuleert de markante momenten. Corrie en Naomi bespelen daarbij gitaren, saxen, bonang (een soort bed van ketels dat gebruikt wordt in gamelan), sheng (Chinees mondorgel), een harmonium en percussie maar betreden af en toe ook het toneel om het decor te verschuiven, net zoals ze in feite met hun muziek verschuivingen bewerkstelligen in het verhaal van de zussen.

Ik vond het een prachtige voorstelling die hier en daar beklemmend en aangrijpend was maar ook ontroerend en op meerdere momenten een glimlach om de lippen toverde van herkenning. Heel bijzonder is de manier waarop dramatische expressie, zang, verhalen, muziek en beweging op elkaar inspelen en elkaar versterken, hetgeen wellicht de verdienste is van regisseur Titus Tiel Groenesteeg maar zeker ook op het conto van Yolande, Frédérique en niet in de laatste plaat van Corrie mag worden geschreven. De voorstelling is nog ruimschoots te zien en zal zelfs een reprise krijgen in het seizoen 2006/2007. Klik hier voor de speellijst. Naast de voorstelling maakten de zussen ook nog een boek 'Kampongkat' met gedichten van Yolande Bertsch en tekeningen van Frédérique Spigt. Theodoor Holman schreef in het voorwoord dat het de stiltes vult die ze als kinderen van 'kampouders' zo goed kenden omdat hun ouders geen woorden konden vinden voor wat ze hadden meegemaakt. Het boek is na de voorstelling te koop maar ook te bestellen via de boekhandel. Yolande Bertsch - website Frédérique Spigt - website Corrie van Binsbergen - website




=================


(optioneel veld)
(optioneel veld)
Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen stellen we je een eenvoudige vraag.

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.